Jędzowata i uparta, egocentryczna i neurotyczna.

"Żołnierz stał w jednym blaku i było mu niesłychanie gorąco, ale nie wiedział, czy pali go ogień zwykły, czy ogień miłości. Stracił swoje kolory, ale czy stało się to w czasie wędrówki, czy też z powodu zmartwienia tego nikt nie mógł powiedzieć.
Patrzył na maleńką panienkę i ona patrzyła na niego. Czuł że topnieje, lecz wciąż jeszcze stał dzielnie trzymając broń na ramieniu.
Nagle ktoś otworzył drzwi, wiatr porwał małą tancerkę i pofrunęła jak syfida wprost do pieca i w jednej chwili było po niej. A żołnierz roztopil się na bezkształtną masę. I kiedy nazajutrz służąca wygarniała popiół, znalazła go w postaci maleńkiego ołowianego serduszka; z tancerki zaś pozostały jedynie cekinki, a i te poczerniały na węgiel." H.Ch.Andersen "Dzielny ołowiany żołnierz" - fragment.


Ranić siebie. Walić siebie. Trzeba ponosić odpowiedzialność swoich czynów.
Ranić innych. Tego nikt nigdy nie powninien sobie wybaczyć.
Jak to jest że z tak wygadanej osoby która zawsze musi miec swoje 3 słowa w każdej sprawie zamykam się w sobie, nie wiem co mam myśleć i mówić?
I nowość. Tak - można zapomnieć o oddychaniu. Dziś się o tym przekonałam - boleśnie, bo upadki bolą. Niezależnie z jakiej wysokości, niezależnie z czego. Z marzeń, drabiny - to nieistotne.

Między plotki slowami, Cogito ergo sum.

Pewnien bardzo sensowny człowiek, kobieta, nie nie mam nic przeciw mężczyznom, wręcz przeciwnie, jak najbardziej ich uwielbiam, mogła bym nim nawet być. Tak więc, owa kobieta, Sofia Coppola wyreżyserowała film pt. "Między słowami."
Nie powiem na temat filmu nic, chociaż mogłabym rozprawiać nad nim godzinami, powiem tylko o samym tytule. Wszystko należy czytać między slowami.
To, że nie mówię (piszę) wszystkiego wprost, nie oznacza że tego nie robię. Trzeba czytać między słowami. Po co pisać wszystko wprost, skoro można zmusić swojego czytelnika do odrobiny wysiłku?
Uwielbiam książkę i serial o nazwie "Plotkara", lubię gdy mówią na mój temat, lubię gdy nie przekręcają nazwiska. Tylko że lubię gdy mówią korzystnie.
Nie zawsze można mieć to czego się chce fakt. I należy się liczyć z tym, że kiedyś zaczną mówić źle. Tylko jak mówią, to niech podają informacje prawdziwe, a nie dodaja od siebie fakty, które niewiele z rzeczywistoscią mają wspólnego.
Spotkałam się wczoraj z przykrą w zasadzie sytuacją. Głosem pełnym ironii nazwano mnie księżniczką. Czy to że walczę o niektóre rzeczy dość istotne dla pewnej zbiorowości, mam pewne dysfuncje i zasługuje na pewnego typu wygody znaczy że od razu trzeba mnie atakować? Czy trzeba wogole atakować kogokolwiek? Nie to żeby była ze mnie jakaś pacyfistka od siedmiu boleści, ale chcąc naprawiać innych zajrzyjmy najpierw w głąb siebie.
Myślę więc jestem. Oto temat przewodni. Myślę nad ukrytym sensem. Myślę nad sobą, zanim zacznę obrażać innych. Myślę nad tym co mówię.
Ale czy na pewno?
Czy zastanawiamy się zanim coś powiemy?
Czy zastanawiamy się nad tym jak druga osoba to odbierze?
Rzadko kiedy. A jeśli już to najczęściej po fakcie.
Skoro nie myślimy - nie ma nas?
Wątpię. Jesteśmy. Ciągle, stale i niezmiennie.
Myślmy tak samo. Bo słowa które wypowiadamy świadczą o nas. Jeśli ktoś źle nas pojmie, to pójdzie w eter za pomocą plotki, to między słowami wynikną niebagatelne pomyłki, które będą naszą plamką wina na białej sukience czystości.

Leczenie muzyką. Którą drogą iść, gdy masz przed sobą rozdroże?

Nawiązując do wczorajaszego tematu (a w zasadzie pod tematu: ile może trwać ból), dziś pozastanawiam się nad tym co jest najleszą metodą na leczenie go.
Oprócz ćwiczeń (zależy od przyczyny bólu - ćwiczenia są dobre przy każdym podłożu dolegliwości) stwierdzam że bardzo dobrą terapią jest muzyka. Nic nie działa jak ona. Koncentrujemy się na dźwiękach wpadających do naszej głowy, znając teksty piosenek śpiewamy je, nie myślimy o tym co nas boli. bardzo dobry lek - na wszystko.
Teraz drugi temat.
      "Kiedy mam wybrać między jednym złem a drugim, zwykle wybieram to, którego jeszcze nie próbowałem" Mae West
I tylko tyle na ten temat. Kiedyś go jeszcze rozwine.Nie dziś :)

Sapere audo. Ile może trwać ból?

Wczoraj tak podnieciła mnie myśli pisania bloga że długo nie mogłam zasnąć. Tym razem nawet mój magicznie pachnący Łoś mi nie pomagał. Ciągle myślałam o tym ile chce powiedzieć, napisać, w jak ważnych tematach chcę się zatopić.
Wymyśliłam. Natomiast przed chwilą odeszład od planowego tematu.
Nie lubię trzymać się reguł, więc o buddyźmie napiszę kiedykolwiek indziej, gdy moja glowa będzie pełna wiedzy na ten temat.
Sapere audo. Miej odwagę posługiwać się własnym rozumem.
Faktycznie, aż się prosi o skomentowanie. Wczoraj usłyszałam stwierdzenie Buddy "cierpienie wynika z pragnienia" - czy oznacza to że nie możemy nieczego pragnąć by dojść do stanu harmonii duchowej? Do szczęścia, które wynika z (według tej teorii) brak pragnienia? Za mało jeszcze wiem na ten temat, zmieni się to za 24 godziny, spotkanie i kilka książek.
Ale teraz, na sucho, surowo, spójrzmy na to - bez jakiejkolwiek wiedzy.
Gdyby ktoś powiedział mi że mam przestać pragnąć, chcieć, przestać dążyć do swoich celów, prawdopodobnie bym go wyśmiała. Wyśmiała, a potem jeszcze się pokłociła.
Czy skoro nie zgadzam się do końca z jednym stwierdzeniem, nie mogę osiągnąć duchowej harmonii? Być może. Tylko, choroba, kto w to uwierzy?
Więc właśnie, używajmy swojego rozumu od czasu do czasu, nie pozwólmy mu ulec całkowicej destrukcji. Rozwijajmy i siebie i swoje poglądy. Czasem warto sie dowiedzieć czegoś wiecej, pomyśleć nad tym, niż gdy zajdzie potrzeba natychmiastwowa ruszenia glową,nie będziemy w stanie nic powiedzieć, bo nasza głowa będzie zbyt oporna na przyswojenie czegokolwiek. Bądźmy odważni używajmy SWOJEGO rozumu, nie szukajmy wiedzy u kogoś, następnie żywo zasłaniając się jego, bądź co bądź, wątpliwym autorytetem. Sami dochodźmy do wniosków, sami podejmujmy decyzje. Niech nikt nie robi tego za nas.

Jest jeszcze drugi temat. Ile może trwać ból?
Najperw: czym jest ból? Ból jest jedną z dolegliwości która towarzyszy nam na każdym etapie życia.
Każdy z nas odczuwa jakiś ból. Bol fizyczny, psychiczny.
Ból związany z wypadaniem dysków, czy utratą kogoś bliskiego... jest milion rzeczy którym towarzyszy odczuwanie bólu.
Pytanie, bardzo dobre zresztą, ile ono może trwać?
Długo, całe życie.
Krótko, chwile.
Adekwatnie do przyczyny bólu.
Ja jednak myślę że ból trwa do końca życia. Być może nie boli cały czas, nie odczuwamy go, przestajemy płakać po jakimś okresie czasu. Jednak ten ból pozostawił po sobie ślad zwany blizną. I nie jesteśmy w stanie już do końca zapomnieć że takie coś, zdarzenie, miejsce, chwila, osoba, choroba... etc. miała miejsce.

Czemu, co i dlaczego? - czyli nagana już od początku.

Po latach znów wracam. Już tym razem nie jako Dżoanka Marsjanka, (tego proszę nie komentować, tak to był ten okres gdy twierdziałam że nikt mni nie rozumie - w sumie.. Niewiele się zmieniło. Tylko jakoś nie przeszkasza mi to, bo "albo cię nie rozumieją bo jesteś tak genialna, albo nikt cię nie rozumie bo jesteś tak głupi") wracam jako ja.
Kurczę, co śmieszne, pomysł (nie mój) na pisanie bloga przeze mnie wynikł z rozmowy politycznej. Tak, nie znam się na polityce, ale swoje zdanie zawsze mam. I uważam że (albo nie, tego nie powiem, to zostawię na później.).
Dlaczego tym razem nie pod 'pseudonimem artystycznym'? Dlatego że nie mam czego kryć, raczej nie mam się czego wstydzić. Uwielbiam swoje imiona. Może z lekkim wyjątkiem pierwszego, ale z czasem przyjdzie miłość i do niego. Maria - po babci, jest piękne i uważam że każda posiadaczka imienia Maria nie powinna na siłę zmieniać go na "Majka" - z czym nie raz się już spotkałam. Dla mnie to chore. Dostajemy imię, by być rozpoznawalnym, by można nas było odróżnić od innych, by nie musieli do nas wołać "Ej, Ty!"
Magdalena - Po pierwsze, jestem osobą wierzącą, ale mam momenty gdy zaczynam wątpić. Imię z bierzmowania. Nie jest to imię "bo mi sie podobało", czy też "bo tak ma na imię moja ulubiona piosenkarka" albo "by uczcić pamięć mojego zmarłego przed rokiem psa", ludzie. Po pierwsze mam 'bogatą' przeszłość, pomimo tego że mam od niedawna ukończone 17 lat mam ją i się jej wstydzę. Miałam, a w zasadzie mam, przyjaciółkę o tym imieniu. Poza tym, zgrywało mi się jeszcze to imie z Marią. Moja Madzia od zeszłego roku zaczeła działalność wyniszczającą swoje życie. W te wakacje przeprowadziła się, bo chciała zacząć życie od nowa. Zapewne będę często o niej wspominać. Nie grożę, tak tylko uprzedzam :)
A więc Joanna Maria Magdalena.
I jej myśli.
Czasem oburzające, rozśmieszające, kontrowersyjne, absurdalne - ale zawsze moje.