"Żołnierz stał w jednym blaku i było mu niesłychanie gorąco, ale nie wiedział, czy pali go ogień zwykły, czy ogień miłości. Stracił swoje kolory, ale czy stało się to w czasie wędrówki, czy też z powodu zmartwienia tego nikt nie mógł powiedzieć.
Patrzył na maleńką panienkę i ona patrzyła na niego. Czuł że topnieje, lecz wciąż jeszcze stał dzielnie trzymając broń na ramieniu.
Nagle ktoś otworzył drzwi, wiatr porwał małą tancerkę i pofrunęła jak syfida wprost do pieca i w jednej chwili było po niej. A żołnierz roztopil się na bezkształtną masę. I kiedy nazajutrz służąca wygarniała popiół, znalazła go w postaci maleńkiego ołowianego serduszka; z tancerki zaś pozostały jedynie cekinki, a i te poczerniały na węgiel." H.Ch.Andersen "Dzielny ołowiany żołnierz" - fragment.
Ranić siebie. Walić siebie. Trzeba ponosić odpowiedzialność swoich czynów.
Ranić innych. Tego nikt nigdy nie powninien sobie wybaczyć.
Jak to jest że z tak wygadanej osoby która zawsze musi miec swoje 3 słowa w każdej sprawie zamykam się w sobie, nie wiem co mam myśleć i mówić?
I nowość. Tak - można zapomnieć o oddychaniu. Dziś się o tym przekonałam - boleśnie, bo upadki bolą. Niezależnie z jakiej wysokości, niezależnie z czego. Z marzeń, drabiny - to nieistotne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz