Po latach znów wracam. Już tym razem nie jako Dżoanka Marsjanka, (tego proszę nie komentować, tak to był ten okres gdy twierdziałam że nikt mni nie rozumie - w sumie.. Niewiele się zmieniło. Tylko jakoś nie przeszkasza mi to, bo "albo cię nie rozumieją bo jesteś tak genialna, albo nikt cię nie rozumie bo jesteś tak głupi") wracam jako ja.
Kurczę, co śmieszne, pomysł (nie mój) na pisanie bloga przeze mnie wynikł z rozmowy politycznej. Tak, nie znam się na polityce, ale swoje zdanie zawsze mam. I uważam że (albo nie, tego nie powiem, to zostawię na później.).
Dlaczego tym razem nie pod 'pseudonimem artystycznym'? Dlatego że nie mam czego kryć, raczej nie mam się czego wstydzić. Uwielbiam swoje imiona. Może z lekkim wyjątkiem pierwszego, ale z czasem przyjdzie miłość i do niego. Maria - po babci, jest piękne i uważam że każda posiadaczka imienia Maria nie powinna na siłę zmieniać go na "Majka" - z czym nie raz się już spotkałam. Dla mnie to chore. Dostajemy imię, by być rozpoznawalnym, by można nas było odróżnić od innych, by nie musieli do nas wołać "Ej, Ty!"
Magdalena - Po pierwsze, jestem osobą wierzącą, ale mam momenty gdy zaczynam wątpić. Imię z bierzmowania. Nie jest to imię "bo mi sie podobało", czy też "bo tak ma na imię moja ulubiona piosenkarka" albo "by uczcić pamięć mojego zmarłego przed rokiem psa", ludzie. Po pierwsze mam 'bogatą' przeszłość, pomimo tego że mam od niedawna ukończone 17 lat mam ją i się jej wstydzę. Miałam, a w zasadzie mam, przyjaciółkę o tym imieniu. Poza tym, zgrywało mi się jeszcze to imie z Marią. Moja Madzia od zeszłego roku zaczeła działalność wyniszczającą swoje życie. W te wakacje przeprowadziła się, bo chciała zacząć życie od nowa. Zapewne będę często o niej wspominać. Nie grożę, tak tylko uprzedzam :)
A więc Joanna Maria Magdalena.
I jej myśli.
Czasem oburzające, rozśmieszające, kontrowersyjne, absurdalne - ale zawsze moje.
Fajnie że dałaś się namówić na tego bloga :) Będe czekał na kolejne wpisy. :)
OdpowiedzUsuń